„Nóż z Odessy” to zbiór wierszy na pozór apoetyckich, zbliżonych
graficznie (długi wers) i językowo (kolokwializmy) do prozy. Także
budulec tej poezji – życie, rzeczywistość – wydaje się prozatorski.
W
jednym z wierszy tego tomu poeta powiada jednak, iż „życie nie jest
powieścią”. Życie jest wierszem, chociaż szczególnie rozumianym.
Swoje
teksty bowiem Einzinger buduje z „gruzu, który gromadzą dni”, z
odprysków rzeczywistości: z zasłyszanych zdań, strzępów myśli,
fragmentarycznych sekwencji retrospektywnych, z popkulturowych
cytatów, z rozmaitych mikroscenek, ze zdarzeń banalnych czy – lepiej
–
marginesowych, uchodzących naszej uwagi. Rola „ja lirycznego” jest tu
świadomie ograniczona, podmiot liryczny to swego rodzaju ukryty
montażysta, rejestrujący różne przejawy rzeczywistości i zestawiający
je ze sobą bez szczególnego związku i komentarza – jako rzeczy
równoznaczne – w swoisty poetycki „multisensoryczny klip”, by
posłużyć
się określeniem jednego z krytyków. Ta „poetyka dowolności” otwiera
ogromne obszary wolności przed czytelnikiem, który staje się w ten
sposób aktywnym uczestnikiem procesu twórczego, może jeszcze inaczej
niż autor porządkować opisane zdarzenia w lekturze oraz inaczej je
interpretować. Liryka przeistacza się w metodę poszerzania własnej i
czytelniczej świadomości, a zarazem staje się sferą pisarsko-
czytelniczej wolności, miejscem wyzwalania się z niewoli konwencji,
narzucających nam sposoby postrzegania, rozumienia i opisywania świata.