Dariusz Filar wraca z kolejną powieścią. Jej bohaterem jest stary malarz, który dokonuje rozrachunku z życiem. Z jego pamięci wyłaniają się obrazy odległych zdarzeń. Niektóre przeniósł na płótno, inne chciałby namalować, ale wie, że już na to za późno, nie zdąży. Krok po kroku odtwarza drogę, którą przebył, aby stać się artystą. Nie miał wystaw w najsłynniejszych galeriach świata, nie słyszał błagań marszandów o choćby jedno płótno albo teczkę grafik, nie przewracał kart wpływowych pism poświęconych sztuce, w których na kredowym papierze zreprodukowano jego prace. Z drugiej strony - całe swoje życie poświęcił sztuce. Żył sam, lecz nie samotny. Wchłaniał świat, patrzył i tworzył. Budził zainteresowanie i czasem kupowano jego obrazy. Żył ze sztuki, a sztuka była jego życiem. Czy to było dobre życie?