W książce zebrano studia o oświeceniowych tragediach z drugiej połowy XVIII wieku, napisanych przez Stanisława Konarskiego, Adama Naruszewicza, Rajmunda Korsaka oraz Franciszka Karpińskiego. Zamiarem autorki, podkreślonym w formule tytułowej, było spojrzenie na dramaty przez pryzmat dwóch złożonych, ponadczasowych problemów odpowiedzialności oraz wolności, jako punktów odniesienia wyborów dokonywanych przez bohaterów analizowanych utworów. Położenie nacisku w interpretacjach na postawę przyjmowania odpowiedzialności, widzianą w szerokim kontekście kulturowym, pozwoliło na odsłonięcie istotnych sensów utworów epoki oświecenia oraz na wskazanie aktualności problematyki osiemnastowiecznych tragedii, zwłaszcza w sferze budowania postaw obywatelskich i prowadzenia dyskursu wolnościowego.