...Wyznaję otwarcie Podczas lektury tej poezji często miałem wrażenie, jakbym czytał Homera, Owidiusza, lub któregoś z wielkich klasyków od Miltona po Eliota właśnie. A to Lech Jaworski po mistrzowsku powracający do najdalszych i najtrwalszych tradycji, i to zarówno w opisach wielce ekspresyjnych (patrz pijane bydle), jak i w wielu atrakcyjnych formach, często na pograniczu, lub otwarcie satyrycznych. O ile w znakomitym Balu urojeń było to czułe wyznanie Dla życia, miłości / tańcz ze mną! a następnie wpadka i Musiałem opuścić salę, o tyle Pieśń postępu to już uderzenie, cios, protest na miarę Ignacego Krasickiego czy Juliana Tuwima. Napisany w Swarzewie w 2024 r. zastanawiam się, kogo opisuje i w kogo mierzy. Przeczytaj i odpowiedz sam sobie czytelniku

Andrzej Zaniewski

Droga

Smutno mi patrzeć za siebie.

Tyle było spraw, tyle godzin

Nabrzmiałych marzeniami.

Jak dojrzałe owoce pospadały

Zmieniając się na ziemi w błoto.

Smutno mi patrzeć za siebie,

Gdzie zostawiłem bajki,

Które tak kochałem małego chłopca

Biegnącego w twierdzę matczynych objęć.

Smutno mi patrzeć za siebie,

Gdzie na drodze leżą pobici rycerze,

Których okułem w pancerz swych nadziei.

Smutno mi patrzeć za siebie,

Ale tam znajduję siłę,

Aby iść dalej.

Do przyjaciela

Dajmy sobie spokój!

Tak dajmy sobie spokój z tym,

co nam tak chętnie serwują

w pigułkach codziennie wpychanych

przez naszych Mistrzów

(kto dał im prawo uważać się

Za takich? Coś chyba czytałem

w gazecie).

Czy ktoś z was słyszał,

czym jest Miłość?

Ukwiecona wiosną łąka

I byk na krowie.

Uciekam od was, niszczących wszystko!

Pragnę niewiedzy

i głupoty skrytej w niezrozumieniu.

Chodź ze mną, jeżeli

wciąż masz nadzieję!