Teksty Michała Rydlewskiego, zgromadzone w książce, choć o różnym poziomie naukowego metajęzyka, są zbliżone tematycznie oraz bliskie metodologicznie. Przedmiotem refleksji Autora pozostają zaś kultura ponowoczesna, a zwłaszcza jej polski wymiar oraz współczesne polskie społeczeństwo. Diagnoza i wnioski, jakie czytelnik może odnaleźć na kartach książki, są trafne i do bólu szczere. Sprowadziłbym je, w wymiarze polityczno-socjologiczno-ekonomicznym do konstatacji: sukces polskiej transformacji ustrojowej (i kulturowej) po roku 1989 jest mierzalny liczbą luksusowych jachtów, pałaców i dobytku niewielkiej części polskiego społeczeństwa, a właściwie jego elity, która na niej skorzystała. Reszta nikogo nie obchodzi. Skrajnie rozwarstwione polskie społeczeństwo i współczesna kultura, funkcjonują niejako w dwóch obiegach: oficjalnym, wysokim, zalecanym do naśladowania przez media i elity oraz niskim, plebejskim, wyśmiewanym i pogardzanym przez te ostatnie.