Makuszyński tnie rzeczywistość krótkimi, błyskotliwymi wycinankami: felietonami o winie i wodzie, o międzywojennej Warszawie, o modach, urzędach, teatrze i prasie o wszystkim, co człowieka drażni, bawi i czasem doprowadza do rozpaczy. To książka jak sklep korzenny: obok żartu stoi westchnienie, obok kpiny czułość dla spracowanych i zagubionych. Autor podaje bigos zamiast ostryg, miesza jabłka z ogórkami, by rozmowa była jak w dobrej kompanii: swawolna, celna, pełna figlików, a przy tym mądrze pocieszająca. Na kilka chwil zdejmujesz z ramion ciężar dnia i wracasz lżejszy z uśmiechem, który jeszcze się trzyma.